Η παραίτηση από το δικαίωμα άσκησης έφεσης αποτελεί νομική διαδικασία με την οποία ένας δήμος ή άλλος φορέας αποφασίζει να μην προσβάλει δικαστική απόφαση πρωτοβάθμιου δικαστηρίου. Σύμφωνα με τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, η παραίτηση από την έφεση έχει ως αποτέλεσμα ότι η έφεση θεωρείται πως δεν ασκήθηκε και η δίκη καταργείται. Με την παραίτηση από το ένδικο μέσο, δεν προχωρά η εκδίκαση της έφεσης και ισχυροποιείται η πρωτόδικη δικαίωση των εργαζομένων.
Από το 2022, με τροπολογία του υπουργείου Εσωτερικών, καθίστανται υποχρεωτική η άσκηση ένδικων μέσων από δήμους και περιφέρειες σε περιπτώσεις δικών που αφορούν στον προσδιορισμό ή τη μετατροπή σχέσης εργασίας, ενώ προηγουμένως η άσκηση ένδικων μέσων είχε δυνητικό χαρακτήρα. Το άρθρο 37 του ν. 4915/2022, γνωστό ως «τροπολογία Βορίδη», στερεί από τις δημοτικές αρχές τη δυνατότητα να αποφασίζουν κατά περίπτωση αν θα προχωρούν ή όχι σε άσκηση ένδικων μέσων επί αποφάσεων που αφορούν εργαζόμενους. Ωστόσο, οι δήμοι διατηρούν το δικαίωμα να παραιτηθούν από ήδη ασκηθείσα έφεση, όπως συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση.
Πρόσφατα παραδείγματα δείχνουν ότι δημοτικά συμβούλια αποφασίζουν ομόφωνα την παραίτηση από εφέσεις που είχαν ασκηθεί κατά πρωτόδικων δικαστικών αποφάσεων με τις οποίες είχαν δικαιωθεί εργαζόμενοι. Τέτοιες αποφάσεις θέτουν τέλος στην εργασιακή αβεβαιότητα των εργαζομένων και επιτρέπουν την οριστικοποίηση της εργασιακής τους σχέσης.
