Δολοφονία 20χρονου από αστυνομικά πυρά
Παρατάξεις
Εισηγητής
Ο κ. Ζαχαριάδης και ο κ. Κωνσταντίνου καταδικάζουν τη δολοφονία 20χρονου με αυτισμό από αστυνομικά πυρά. Ο κ. Ζαχαριάδης χαρακτηρίζει τις δηλώσεις πολιτικό και κοινωνικό οχετό. Ο κ. Κωνσταντίνου μιλά για κρατική τρομοκρατία.
Το περιστατικό αφορά τον θάνατο του 20χρονου Θοδωρή Ζαβραδινού-Καραμπαμπά στο Άργος, ο οποίος τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά αστυνομικών της ΟΠΚΕ κατά τη διάρκεια καταδίωξης στις 8 Ιουλίου 2026 και κατέληξε το βράδυ του Σαββάτου 12 Ιουλίου. Ο νεαρός βρισκόταν στο φάσμα του αυτισμού με αναπηρία 89%, ενώ στο σημείο εντοπίστηκαν 13 κάλυκες και δέχθηκε 7 σφαίρες στο κεφάλι. Οι δύο αστυνομικοί που κατηγορούνται έχουν προφυλακιστεί.
Η ελληνική νομοθεσία ορίζει ότι η χρήση του υπηρεσιακού όπλου αποτελεί το έσχατο μέσο και επιτρέπεται μόνο όταν έχουν εξαντληθεί όλα τα ηπιότερα μέσα αντιμετώπισης και υπάρχει άμεσος, σοβαρός και πραγματικός κίνδυνος για ανθρώπινη ζωή. Σύμφωνα με τον Νόμο 3169/2003, πριν από οποιονδήποτε πυροβολισμό, ο αστυνομικός οφείλει να επιχειρήσει να αποκλιμακώσει την κατάσταση με προφορικές εντολές, προειδοποιήσεις, χρήση σωματικής βίας, αστυνομικής ράβδου ή επιτρεπόμενων χημικών μέσων.
Το περιστατικό προκάλεσε πορείες διαμαρτυρίας στην Αθήνα με αίτημα την απόδοση δικαιοσύνης και τη διερεύνηση των συνθηκών. Κόμματα της αντιπολίτευσης ζητούν πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης και τονίζουν ότι η πολιτική ευθύνη δεν μπορεί να περιμένει την έκδοση δικαστικής απόφασης. Οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν επισημάνει προβλήματα όπως η χρήση υπέρμετρης βίας, η εκτεταμένη χρήση υπηρεσιακών όπλων και η απουσία ουσιαστικού πειθαρχικού ελέγχου.
Καταδικάζει τη δολοφονία του 20χρονου στο Άργος: πυροβολήθηκε επειδή δεν σταμάτησε σε αστυνομικό έλεγχο, ενώ πουθενά δε λέει ότι η ποινή για αυτό πρέπει να είναι να σκοτώνεσαι. Η δήλωση του δημάρχου Άργους Μυκηνών και άλλων πολιτικών στελεχών προκαλεί ντροπή και αποστροφή, καθώς αντί να σταθούν δίπλα στην οικογένεια, έχουν βγάλει έναν πολιτικό και κοινωνικό οχετό. Αναρωτιέται τι πρέπει να κάνουν οι άνθρωποι στο φάσμα του αυτισμού — να τους πετάμε στον καιάδα ή να τους πυροβολούμε πισώπλατα;. Στην Ελλάδα πρέπει να έχουμε αστυνομία και όχι ICE — ντροπή, ντροπή και αθλιότητα.
Η δολοφονία του Θοδωρή Ζαβραδινού Καράμπαμπα, εικοσάχρονου νέου με αυτισμό, εν ψυχρώ, με καταιγισμό σφαιρών, αποτελεί έκφραση κρατικής τρομοκρατίας. Ο δήμαρχος της Νέας Δημοκρατίας στο Άργος όχι μόνο δικαιολογεί τα γεγονότα, αλλά απορεί γιατί κρατήθηκαν καν οι δύο αστυνομικοί. Δεν πρόκειται για τυχαίο περιστατικό αλλά για συνέπεια της πολιτικής της κυβέρνησης που στοχοποιεί τη νεολαία και ολόκληρες κοινωνικές ομάδες, ενώ παράλληλα μέρα παρά μέρα χάνουν τη ζωή τους εργάτες σε Ασπρόπυργο και Ελληνικό. Η απάντηση είναι η κλιμάκωση των αγώνων και όχι η συστράτευση με την κυβέρνηση. Σχετικά με το θέμα της Marfin που ξανάνοιξε ο κ. Χρυσοχοΐδης, υπενθυμίζει ότι υπήρξε καταδίκη των στελεχών της τράπεζας για έλλειψη πυρασφάλειας και ότι η Χρυσή Αυγή και η ακροδεξιά ήταν πίσω από τη στοχοποίηση, ενώ η Νέα Δημοκρατία προεκλογικά παίζει αυτά τα χαρτιά γιατί είναι σε κατάρρευση.
Τα γεγονότα τόσο στη Θεσσαλονίκη όσο και στο Άργος είναι πολύ θλιβερά, όπως και οι απαράδεκτες δηλώσεις που ακολούθησαν. Η πολιτική ευθύνη σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ανήκει στην κυβέρνηση: για τη δολοφονία στη Θεσσαλονίκη, η αστυνομία θα έπρεπε να προστατεύει ανθρώπους που κινδυνεύουν και όχι να συλλαμβάνει δράστες εκ των υστέρων. Για τον 20χρονο, θα έπρεπε η αστυνομία να είναι εκπαιδευμένη ώστε να σταματήσουν οι συνεχείς βιαιότητες. Για τα εργατικά ατυχήματα, θα έπρεπε η κυβέρνηση να επιβλέπει τις εργασίες ώστε να μη συμβαίνουν.
Έχουν συμβεί αδιανόητα γεγονότα τις τελευταίες ημέρες — η δολοφονία στη Θεσσαλονίκη και η δολοφονία του νεαρού στο Άργος. Υπάρχει δήμαρχος και δημότες που επιχαίρουν στις ρατσιστικές και μισαναπηρικές δηλώσεις, δηλαδή στην κοινωνική βία. Ο Δήμος Αθηναίων απαντά με πράξεις: δημιουργεί νέο Κέντρο Διημέρευσης και Ημερήσιας Φροντίδας (ΚΔΗΦ) για άτομα με αναπηρία, κυρίως στο φάσμα του αυτισμού, που θα λειτουργήσει την 1η Σεπτεμβρίου. Στόχος είναι η αυτόνομη διαβίωση — να βγαίνουν τα άτομα με αναπηρία στην πόλη και όχι να κρατούνται μέσα στο σπίτι. Σε αυτή την πόλη ζούμε μαζί.
Αντιδρά έντονα σε όσα ακούγονται στη συζήτηση, χαρακτηρίζοντάς τα αχαρακτήριστα. Ζητά να αντιμετωπιστεί η κατάσταση, καθώς το επίπεδο πέφτει στο πάτωμα. Σχετικά με τις αναφορές του κ. Κωνσταντίνου στη Marfin, σχολιάζει ότι για να λέει κάτι, κάτι ξέρει και ελπίζει να έχει καταθέσει στις αρχές.