Μη άσκηση έφεσης απόφασης 244/2026

Η έφεση είναι το ένδικο μέσο που ασκεί ο διάδικος που ηττήθηκε ολικώς ή μερικώς στην πρωτοβάθμια δίκη, προκειμένου να δικασθεί εκ νέου η υπόθεσή του από ανώτερο δικαστήριο, προβάλλοντας ότι η απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου έχει νομικά ή ουσιαστικά σφάλματα. Το δικαίωμα εφέσεως κατά των δικαστικών αποφάσεων αποτελεί πτυχή θεμελιώδους δικαιώματος, που κατοχυρώνεται στο άρθρο 20§1 του Συντάγματος της Ελλάδας.

Η Δημοτική Επιτροπή αποφασίζει για την άσκηση ή μη ένδικων βοηθημάτων και ένδικων μέσων, δηλαδή δεν αποφασίζει μόνο το «κάνουμε έφεση», αλλά και το «δεν κάνουμε έφεση», και αυτή η απόφαση πρέπει να στηρίζεται σε γνωμοδότηση δικηγόρου. Στο άρθρο 72 του ν. 3852/2010 προβλέπεται ότι το αρμόδιο όργανο αποφασίζει για την άσκηση ή μη ένδικων μέσων, ενώ η απόφαση λαμβάνεται ύστερα από γνωμοδότηση δικηγόρου, η έλλειψη της οποίας συνεπάγεται ακυρότητα της σχετικής απόφασης.

Η μη άσκηση έφεσης σημαίνει ότι ο Δήμος αποδέχεται την πρωτόδικη απόφαση ως οριστική και δεν επιθυμεί να την προσβάλει ενώπιον ανώτερου δικαστηρίου. Αυτή η απόφαση λαμβάνεται συνήθως όταν η νομική υπηρεσία κρίνει ότι δεν υπάρχουν βάσιμοι λόγοι για ανατροπή της απόφασης ή όταν το οικονομικό κόστος και ο χρόνος της δικαστικής διαμάχης δεν δικαιολογούνται. Η απόφαση αυτή είναι σημαντική γιατί καθιστά την πρωτόδικη απόφαση τελεσίδικη και εκτελεστή.