Η ευθύνη των δήμων για ζημιές από πτώση δέντρων ή κλαδιών στηρίζεται στα άρθρα 105–106 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα. Σύμφωνα με αυτά, ο δήμος ευθύνεται όταν τα όργανά του παραλείπουν να συντηρήσουν προληπτικά το δέντρο. Υπάρχει όμως απαλλαγή αν αποδειχθεί ανωτέρα βία ή τυχαίο περιστατικό. Ανωτέρα βία σημαίνει περιστατικό τόσο αιφνίδιο, ακαταμάχητο και απρόβλεπτο, που δεν μπορεί να αποτραπεί ούτε με μέτρα άκρας επιμέλειας. Η κακοκαιρία δεν αρκεί αυτομάτως: δεν απαλλάσσει κάθε υπεύθυνο φορέα, ούτε η πτώση δέντρου σημαίνει από μόνη της ότι ο δήμος οφείλει αποζημίωση.
Η νομολογία δεν είναι ενιαία και εξαρτάται από τα πραγματικά περιστατικά. Στη Ρόδο, το Διοικητικό Πρωτοδικείο έχει αναγνωρίσει υποχρέωση του Δήμου να αποζημιώσει δημότη για πτώση δέντρου, με βάση την έλλειψη φροντίδας του δέντρου. Αντίθετα, η Δημοτική Επιτροπή Κοζάνης απέρριψε ομόφωνα αίτημα αποζημίωσης για πτώση δέντρου κατά τη διάρκεια κακοκαιρίας. Αντίστοιχα, η Δημοτική Επιτροπή Εορδαίας ενέκρινε αποζημίωση 900 ευρώ, αφού η πτώση δεν οφειλόταν σε ανωτέρα βία αλλά σε ανεπαρκή συντήρηση.
Το θέμα έχει σημασία γιατί η απόρριψη αιτήματος από τη Δημοτική Επιτροπή δεν κλείνει τη διαφορά. Ο πολίτης μπορεί να προσφύγει στα διοικητικά δικαστήρια. Πρόσφατη απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης (3207/2026) υπενθυμίζει ότι οι δήμοι έχουν αυξημένη ευθύνη για τη συντήρηση του πρασίνου. Για ζημιές σε όχημα, ο πολίτης ελέγχει επίσης αν το ασφαλιστήριό του καλύπτει φυσικά φαινόμενα, όπως ισχυρούς ανέμους.
