Η «Μουριά», στη συμβολή των οδών Χαριλάου Τρικούπη και Καλλιδρομίου στα Εξάρχεια, λειτουργούσε αδιάλειπτα από το 1915. Έβαλε λουκέτο το Σάββατο 31 Οκτωβρίου, έπειτα από 111 χρόνια και ένα πολύωρο γλέντι των θαμώνων και των κατοίκων. Ο ιδιοκτήτης του ακινήτου είχε ζητήσει την αποχώρηση του καφενείου, με σκοπό να αλλάξει η χρήση του χώρου. Το καλοκαίρι ξεκίνησε συλλογή υπογραφών και διατυπώθηκε αίτημα να χαρακτηριστεί το καφενείο νεότερο μνημείο από το Υπουργείο Πολιτισμού. Στις αρχές Ιουλίου δημοσιεύματα έγραφαν ότι δεν θα υπήρχε αλλαγή χρήσης. Το κλείσιμο τελικά ολοκληρώθηκε και απασχόλησε και τον Guardian, που το περιέγραψε ως απώλεια ιστορικού χώρου σε μια περιοχή που αλλάζει γρήγορα.
Στο νομικό πλαίσιο, η προστασία χαρακτήρα μιας γειτονιάς περνά από τις χρήσεις γης και τα προεδρικά διατάγματα. Ο Χριστόφορος Βερναρδάκης επισημαίνει ότι με το Π.Δ. του 1982 καθορίστηκαν ειδικές χρήσεις γης στην Πλάκα και περιορίστηκαν δραστηριότητες ασύμβατες με την κατοικία και τη φυσιογνωμία της περιοχής. Αντίστοιχα, στην Πλάκα, με το ΠΔ 1329/1993, απαγορεύεται ρητώς η ίδρυση νέων ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων. Στα Εξάρχεια δεν υπάρχει τέτοιο ειδικό καθεστώς. Ένα ιδιωτικό ακίνητο δεν μπορεί εύκολα να δεσμευτεί σε συγκεκριμένη χρήση χωρίς χαρακτηρισμό ή ρύθμιση χρήσεων γης.
Το ζήτημα ξεπερνά μία επιχείρηση. Δημοσιεύματα το συνδέουν με το gentrification και την τουριστικοποίηση των ιστορικών γειτονιών. Έχει προταθεί η ένταξη ιστορικών επιχειρήσεων σε μητρώο που θα τις προστατεύει. Παράλληλα, ο Βερναρδάκης προτείνει ειδικό σχέδιο για τα Εξάρχεια, με προστασία της κατοικίας και περιορισμούς σε νέες τουριστικές χρήσεις όπου το επιτρέπει το ισχύον πλαίσιο.
