Ο υπερτουρισμός ορίζεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τουρισμού ως η υπέρμετρη αύξηση επισκεπτών που προκαλεί υπερσυγκέντρωση, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να βιώνουν αρνητικές συνέπειες και οι επισκέπτες υποβάθμιση της εμπειρίας τους. Τα κύρια ζητήματα που συνδέονται με το φαινόμενο περιλαμβάνουν τη βραχυχρόνια μίσθωση, τη στεγαστική κρίση, τις επιπτώσεις στον δημόσιο χώρο και την ποιότητα ζωής των κατοίκων. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει τις επιπτώσεις του μαζικού τουρισμού ιδιαίτερα κατά τους θερινούς μήνες, με νησιά όπως η Κρήτη να βιώνουν σημαντικό συνωστισμό που οδηγεί σε περιβαλλοντική υποβάθμιση.
Η ελληνική κυβέρνηση σχεδιάζει την εφαρμογή πολιτικών για τη μείωση του όγκου επισκεπτών σε συγκεκριμένες τοποθεσίες, τον έλεγχο των βραχυχρόνιων μισθώσεων και την πιο δίκαιη κατανομή των οφελών του τουρισμού στις τοπικές κοινότητες. Νέοι νόμοι ρυθμίζουν την πρόσβαση τουριστών, περιορίζουν τις εμπορικές δραστηριότητες και επιβάλλουν πρόστιμα για παραβιάσεις περιβαλλοντικών προτύπων σε προστατευόμενες παραλίες. Η Αθήνα εξετάζει περιορισμούς σε νέες ξενοδοχειακές άδειες καθώς οι διεθνείς αφίξεις έφτασαν τα 12 εκατομμύρια το 2025, ενώ η τουριστική άνθηση έχει εντείνει τη συζήτηση για τον πολεοδομικό σχεδιασμό, τη διαθεσιμότητα κατοικιών και τη βιώσιμη ανάπτυξη.